[ تصوير ] در تاريخ حبيب السير منقول است امير عبدالوهاب در سلك اجلة سادات صاحب سعاداتِ آذربايجان منتظم بود . در زمان سلطنت يعقوب ميرزا بن ابوالنصر حسن پادشاه آق قويونلو به لوازم شيخ الاسلامى قيام نمود و از اكتساب فضايل و كمالات بهره تمام داشت و به قلم امانت و پرهيزكارى همواره نقش شريعتورى و دين‌دارى بر لوح خاطر مىنگاشت ؛ در اوايل كشورستانى شاه دين پناه يعنى شاه اسماعيل صفوى هراس بىقياس به خاطر راه داده ، از تبريز به هرات شتافت و پرتو رعايت و عنايت خاقان منصور يعنى سلطان حسين بايقرا و اولادش بر وجنات احوال آن سيد ستوده خصال تافت ، چنان كه در مجالس بر اكثر ساداتِ خراسان ، آن سيد عالى شأن را تقديم دادند و سيو رخال مناسب تعيين كرده و ابواب انعام و احسان بر روى روزگار خجسته آثارش گشادند ، چون خاقان منصور مزبور در سنة نهصد و يازده به جوار مغفرت ملك غفور انتقال نمود ، امير عبدالوهاب از بديع الزمان ميرزا بن سلطان حسين بايقرا رخصتِ انصراف حاصل كرده به آذربايجان مراجعت فرمود ؛ بعد از وصول به مقصد مشمولِ عواطف بيدريغ نواب كامياب شاهى شده ، در ظلال اقبال لايزالى از تاب آفتاب حوادث ايمن گشت و در سنه احدى و عشرين و تسع مائه از درگاه عالم پناه به رسم رسالت نزد سلطان سليم خوندكار مردم رفت و پس از اداى پيغام به اعزاز و اكرام ، مخصوص گشته رخصت معاونت نيافت ، لاجرم به ناكام در آن ولايت